ChinyPodróże

Wschody słońca w Labrang

Czerwień murów w połączeniu z błyszczącymi w słońcu złoceniami dachów na tle surowego krajobrazu nadają temu miejscu wyjątkowy charakter. Klasztor Labrang to jeden z sześciu wielkich klasztorów szkoły buddyzmu tybetańskiego gelug. To tutaj coraz częściej przyjeżdżają turyści, aby zobaczyć nie tylko, jak wygląda życie mnichów tybetańskich poza Tybetem, ale też mieszkających wokół klasztoru przedstawicieli trzech grup etnicznych: tybetańskiej, muzułmańskiej Hui i chińskiej Han.

Labrang znajduje się w hrabstwie Xiahe – miasteczku klasztornym liczącym 77 tys. ludzi i oddalonym od stolicy prowincji Lanzhou o około cztery godziny jazdy samochodem – w Autonomicznej Prefekturze Tybetańskiej Gannan w chińskiej prowincji Gansu (północno-zachodnie Chiny), w tradycyjnym regionie tybetańskim Amdo. Położony nad dopływem Rzeki Żółtej – rzeką Daxia, klasztor Labrang był jeszcze na początku XX. wieku największym i najbardziej wpływowym klasztorem w Amdo. Stanowi dom dla największej liczby mnichów na zewnątrz Tybetu.

Klasztor założony został w 1709 roku przez pierwszego Jamyang Shepa (ród prestiżowych nauczycieli szkoły gelug uważanych za swoje kolejne inkarnacje), Ngawang Tsondru. Poza Tybetem jest to najważniejszy ośrodek buddyzmu tybetańskiego. Położony na skrzyżowaniu dwóch wielkich kultur azjatyckich – tybetańskiej i mongolskiej – był jednym z największych buddyjskich uniwersytetów monastycznych. Na początku XX. wieku mieszkało w nim kilka tysięcy mnichów (u szczytu swojej wielkości klasztor mieścił 4000 mnichów). W Labrang odbywały się także liczne coroczne festiwale religijne. Stanowił siedzibę władz Tybetu, dążących do utrzymania autonomii Regionu poprzez zmieniające się sojusze i krwawe konflikty, jakie miały miejsce w latach 1700-1950. W kwietniu 1985 roku spłonęła tu główna aula, którą zastąpiono nowym budynkiem w 1990 roku.



Kompleks klasztorny znajduje się w zachodniej części miasteczka Xiahe, wokół którego rozpościera się zjawiskowy krajobraz Wyżyny Tybetańskiej. Białe ściany i pozłacane dachy budynków to cechy mieszanki stylów architektonicznych tybetańskiego oraz indyjskiego Vihara. W klasztorze jest 18 sal i 6 instytutów do nauki, kompleks obejmuje również pozłacaną stupę, miejsce debat nad sutrami oraz blisko 60 tysięcy sutr. Mieści się tu także muzeum buddyjskie z dużą kolekcją posągów Buddy, sutr i obrazów ściennych oraz sporą liczbą książek w języku tybetańskim (w tym książek historycznych), lekarstw, kalendarzy, instrumentów i dzieł sztuki będących na sprzedaż. Znajdował się tam pokryty złotą farbą olbrzymi posąg Buddy o wysokości około 15 metrów, otoczony rzędami buddów w niszach.



Jak wiele instytucji religijnych klasztor Labrang ucierpiał w czasach rewolucji kulturalnej w Chinach. Mnisi zostali odesłani do swoich wsi do pracy. Po ponownym otwarciu klasztoru w 1980 roku wielu z tych mnichów powróciło. Jednak rząd ograniczył rekrutację do około 1500 mnichów. Obecnie klasztor jest ważnym ośrodkiem buddyjskim. Od początku stycznia do końca czerwca (dokładne daty ustalane są zgodnie z kalendarzem lunarnym, dlatego każdego roku mogą się one nieznacznie różnić) odbywają się tu duże uroczystości buddyjskie: odkrycie Buddy, sutra-enchanting, modlitwy, debaty etc.

Xiahe:




Źródło: iMandarin
Zdjęcia: Zuzanna Kamieniak

Xi’an i Wuhan 30, 40 lat wstecz…

Poprzedni wpis

NIO ES6 w “gamingowej” odsłonie

Następny wpis

Podobne artykuły

1 Komentarz

  1. Fantastyczne miejsce.

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *